•   
• NBC algemeen
• Brakken algemeen
• Brakkenrassen
• Info-aanvraag
• Mediatheek
• Leden
• Gastenboek
• Links
• Sitemap

Maak uw keuze :

Rassen en fokkers

Gedragsregels

Aanschaf

Dekking

Geboorte

Herplaatsing

Opvoeding

Aard en gedrag

Brakkenhistorie 

Jacht en zweetwerk

Algemeen :

Startpagina
 

 
Lettergrootte aanpassen

Jacht- en zweetwerk van een brak

pagina printen of opslaan ?

klik hier

De jacht met brakken heet in jagerstermen brakkeren. De brakkenjacht is een eeuwenoud gebeuren, dat omgeven is met aloude tradities. Eeuwenlang zijn de honden gefokt door jagers om het wild op te sporen, te drijven of te stellen. Zo waren er in het grijze verleden twee groepen jachthonden: de brakken en de windhonden. De brakken jagen met de neus aan de grond, zo vervolgen zij onder voortdurend geblaf het wild. Het is geen blaffen en geen huilen maar een tussenvorm, de jager noemt dit luidgeven of halsgeven. Voor deze manier van jagen moet de brak geheel zelfstandig, zonder hulp van de baas, kunnen werken. Hij moet geheel naar eigen inzicht en met jachtverstand zelf handelen. Daarom wekt het wel eens de indruk dat brakken eigenwijs zijn, maar dat is niet juist. De brak bezit een behoorlijk verstand wat door training alleen maar verbetert. Niet alle honden zijn gelijk, maar zij bezitten wel degelijk de mogelijkheid om te combineren.

Windhonden jagen op het zicht (chasser à vue), door hun grote snelheid achterhalen zij het wild en bemachtigen het. Deze vorm van jagen werd vooral toegepast door de arme mensen, om ook eens vlees in de pan te krijgen. Deze vorm van jagen is bij wet verboden. De brakkenjacht daarentegen niet. Brakken drijven het wild alleen maar op, door het spoor (scent) te volgen met hun neus. Essentieel is dat zij langzamer zijn dan het opgestoten wild. Deze vorm van jagen is de lange jacht, die niet -zoals velen denken- verboden is. (zie Jachtwet artikel 22 lid 1 sub b). Brakken horen tot de rasgroep lopende honden, maar hebben ook hun invloed op de rasgroep staande honden aangezien de brak vaak als kruising is gebruikt.
 

Een kleine selectie van de rasgroep lopende honden:
 

1)      Grofwild, hert, wild zwijn, enz.
2)      Kleinwild , haas, konijn, enz.
3)      Zweethond
4)      Clean Boot

Deze samenstelling van honden is zeker niet volledig, voor meer informatie raadpleeg het boek De brakken van A.L.C. van Lier en het Groot Rashondenboek, uitgever Elsevier, of de boeken in de vakhandel. Buiten het bejagen van het wild, Parforce, Chasse à Courre, Hunting en het drijven van wild ten behoeve van de jacht met het geweer zijn er nog diverse mogelijkheden om met een brak te werken, vaak langs kunstmatige weg.

Parforce jacht (vénerie, hunting):

Deze klassieke wijze van jagen met brakken heeft zich sterk ontwikkeld in landen als Engeland en Frankrijk. Door de kleine jachtvelden in Nederland met z'n vele wegen is dat in ons land haast niet mogelijk.

Clean Boot (men-trailing, speuren op de man):

Deze vorm heeft niets te maken met politiehondenwerk. De wijze van werken is wel degelijk de brak op het lijf geschreven. In Nederland zijn enige liefhebbers, die zeer bekwame honden bezitten voor dit werk.
(zie ook Nederlandse Bloedhonden Club)

Luide jacht:

Deze vorm van jagen verschilt met de parforce jacht omdat de honden niet zelf als jachtmiddel worden gebruikt en dus niet in strijd zijn met de wet. Zij zijn er alleen als hulpmiddel om het wild onder de geweren te brengen (chasse à tir). Gejaagd wordt in hoofdzaak op haas, konijn, vos en met enkele brakken op zwijn. Wanneer de hond luid op spoor is, geeft hij voortdurend luid (hals). Naar gelang de kwaliteit van zijn neus kan zo'n luide jacht achter het haas wel 20 tot 30 minuten duren. In de ons omringende landen m.n. Duitsland, België en Frankrijk worden in deze vorm van jagen examens afgenomen tijdens de gebruiksproeven. Een hond moet dan 20 minuten luid geven achter zelfstandig gevonden wild. De hond wordt buiten zicht afgelegd, waarbij geschoten wordt. Zijn gedrag op post wordt beoordeeld. Tevens wordt gekeken naar de algemene gehoorzaamheid en de omgang met zijn baas. Ook wordt er een schotvastheidsproef gehouden.
 

Schotvastheidsproef:

Hierbij wordt de hond beoordeeld op zijn karakter. De hond zoekt vrij, waarna er twee maal geschoten wordt, met een tussentijd van 20 seconden. Voor deelname aan een veldwedstrijd of andere proef moet de hond het predikaat Schotvast hebben.
 

Zweetwerk:

Dit is het werk na het schot. Het bloed van het wild wordt door jagers zweet genoemd. Er zijn in Nederland vele mogelijkheden om zich hierin te bekwamen. Het is tevens een van de moeilijkste vormen van jachthondendressuur. Examensporen zijn 500 of 1000 meter lang, waarbij een 1/4 liter zweet op 1000 meter wordt gebruikt. Een jager zal graag gebruik maken van een goed getrainde hond omdat de weidelijkheid hem hiertoe verplicht. Ook bij wild slachtoffers in het verkeer zal een goede hond behulpzaam kunnen zijn. De Nederlandse Brakkenclub is een veldwedstrijd organiserende vereniging. Er zijn mogelijkheden voor zweetwerk, luid-op-spoor-proeven en een schotvastheidstest. Clean-boot is althans volgens de F.C.I (Fédération Cynologigue Internationale) nog geen erkend spoortype.
De toenemende belangstelling voor het werken met de brak is toe te juichen. De werkcapaciteit van honden zou een selectiecriterium voor de fokkerij moeten zijn. Enige fokkers van de Nederlandse Brakkenclub werken hier ook heel doelbewust aan.
Heeft U belangstelling neem dan eerst contact op met het secretariaat van de Nederlandse Brakkenclub.

Werken met brakken